مطلب زیر را در وبلاگ پسر ایرانی دیدم و حیفم آمد آن را اینجا نیاورم. اصل مطلب در مورد قانون چند همسری بود. متن کامل آن را در وبلاگ پسر ایرانی که لینک داده ام بخوانید:
تعجب نکنيد . تنها اتفاقی که افتاده است تغيير نگاه مردم و عادی شدن است. علت اينکه غرب به عنوان يک مرکز فساد تلقی نمی شود اين است که اغلب مردم تفکيک قائل می شوند. يعنی ضمن اينکه اين آمارها و حرفهای بدون شبهه و واضح را به تلخی يا بی تفاوتی می بينند و می خوانند می گويند : مگر غرب قدم به قدمش کارباره و مشروب فروشی و فاحشه خانه است؟ اين همه دانشگاه و مراکز علمی و توريستی و ... اين همه دانشمند و فناوری و ... پس چی؟ اين حرف درستی است ولی نمی دانم چرا همين ها در مورد ايران عکس اين عمل می کنند. يعنی شخصيتهای قابل احترام و بزرگ ایرانی که برای دنیا مورد احترام و عزت است را نمی بينند (حتی نمی شناسند) داشته های ما را نمی بینند . نجابت و خونگرمی ما را نمی بينند و يک ملای دو زنه در فلان محله برای محکوم کردن اسلام و مسلمين و روحانيت و مرجعيت و ... کافی است!. تفکيک ديگر چيست؟ همه شان مثل هم اند!
حالا اين که چرا شکنجه های آن زن در ابوغريب يا تجاوز به نواميس مردم يا آن فيلم که از ضرب و جرح کودکان عراقی که توسط انگليسی های با کلاس و شيک پوش صورت گرفت يک اتفاق و يا اقدام خودسرانه است و يا دستگيری مادر آن سرباز آمريکايی که می خواهد بداند فرزندش برای چه در عراق کشته شده و آن محققی که در مورد هالوکاست به زندان محکوم می شود يک امر قانونی است و بايد به قانون احترام گذاشت اما چون فلان زندانی سياسی در حبس است بايد شالکه رژيم را پايين آورد و چون فلان قاضی يا ملا خبطی کرده برويم و لعنت کنيم هر که عبا و عمامه داشته و دارد و خواهد داشت! برای آنها که داعيه تعمق دارند برق کفش های واکس خورده ؛ هيکل های تنومند و عينکهای دودی سربازان آمريکايی و کراواتهای اتو کشيده مردم کافی است تا در برابر يک تفکر جبهه بگيرند يا سنگ آن را به سينه بزنند.
آن وقت ملا عمر می شود پرچم افغانستان و ديويد بکهام و رولزرويز می شود پرچم انگليس! سنگسار و قاطر و روبنده و چادر مشکی و حرمسرا می شود نماد ايران و رابرت دنيرو و اف ۱۶ و کاديلاک می شود نماد آمريکا!
ختم کلام اين که ((همه)) ما با ((همه)) غرب فرق دارد و نمی خواهيم اين فرق را بپذيريم و ديگر اين که اين همه دم از فساد می زنند به خاطر نگاه مردم و عرف است نه به خاطر عمق گناه و اين طور مسائل. زن است می گويد : خدا مرد من را ذليل کند که رفته سرم هوو آورده . و او فردايش می رود فرنگ و مردش با يکی و دو تا و فلان و بيسار و صبح با يقه نيمه باز می آيد منزل و با لباس و کفش بر روی تخت ولو می شود و زن هم به حال خود و اگر هم حرفی داشته باشد در شلوغی و اباحه گری و آزاد انديشی فرهنگ غرب محو محو می شود و راهی جز سرکوب نمی بيند....
خنده ام می گيرد وقتی از بديهای غرب گفته می شود فورا می گويند: همه جا بد و خوب دارد و همه جا مريض هست! و وقتی کسی با هر انگيزه و سواد و درکی چيزی بر ضد اسلام و مسلمين و شرق می گويد در جواب می شنويم: واقعا! واقعا! عجب فلاکتی! عجب نکبتی! همه شان فلانند. و خودش هم به آن گفته ها می افزايد و تا يک دل سير فحش و بدو بيراه نگويد کوتاه نمی آيد!